Metrobüs açıldı, yeni bir meslek icad oldu. İnişler sol taraftan beyler çığırtkanlığı.
Kelli felli koca bir adam, metrobüs durup yolcular perona indiklerinde bir koyun sürüsünü güder gibi bağırmaya başlıyor.
-İnişlerrr soll taraftan beylerrr, inişler sol taraftan beylerrr!
Aşağıda da başka bir adam metrobüs istasyonuna girmeye çalışanları hizaya sokuyor.
- Sol taraftan çık arkadaşımm! Sol taraftann! Boşuna mı koyduk zinciri. Evett sol taraftan çıkalım lütfen!!
Arada da bir zincir var şaka değil. İnsanlar sol taraftan çıkar gibi yapıp adamın görüş mesafesinden çıkınca atlayıveriyorlar öte tarafa. Zaten o kadar kalabalığa öyle bir iniş çıkış yeri ve peron yapmışlar ki hiç yapma daha iyi. İster sağdan , ister soldan, ister uçarak ilerle birilerini rahatsız etmeden yürümen mümkün değil. Şaka gibi bir hadise.
Ayrıca bize sağdan yürümenin doğru olduğu öğretildi yıllar boyu. TRT bu bilinci geliştirmek için bir şarkı besteleyip bangır bangır çalıyordu çocukluğumuzda.
Sağdan git , hep sağdan
Geçidin de sağından..
Anlaşılan o ki İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin taşeron firmalarının mühendisleri o döneme yetişemedikleri için iniş çıkışı soldan yapmışlar. Hadi bunu görmezden gelelim diyeceğim ama insanın kanına dokunan başka bir durum var.
Aptal mıyım ben de adamın biri bas bas bağırıyor arkamdan "Soldan in !", Soldan in! diye. Koyun muyum ben sırf işi bunu yapmak olan bir adama devlete ödediğim vergiler vasıtası ile maaş veriyorum. Adamlar hem bizi gerzek yerine koyuyor hem de maaşını ödetiyor.
Pes vallahi pes!
İnsan her durumda bir başkasıdır. Arthur Rimbaud
Hürriyet
4 Aralık 2009 Cuma
3 Aralık 2009 Perşembe
PERFORMANS PERFORMANS DEDİKLERİ

İlkokul 2. sınıfa giden kızımın proje ödevini yapmaya oturduk dün akşam her akşam olduğu gibi. Ben çocukluk yıllarımda bile bu kadar çok karton kesip yapıştırmamıştım. Dünkü konumuz MESLEKLER. Mesleklerin resimlerinin bulunduğu bir albüm hazırlamaktı görevimiz. Kitapta gazete ve dergilerden bulduğunuz resimler ile yapın diyor ama her normal evde 1 bilemedin 2 günlük gazete ve belki 1 dergi bulunur. Onlarda da bu resimler bulunur mu o ayrı bir uzmanlık alanı. Akşam 19.00da işten gelip de böyle bir ödevle karşılaşmak da ilginç bir deneyim . Ama serde geçen senenin tecrübesi var. Önceden ders kitapları karıştırılıp verilmesi muhtemel ödevler tahmin edilip konu ile ilgili resimler tarafımdan önceden tedarik ediliyor.
Yeni eğitim sistemi bir ilginç. Çocukla ailenin birlikte çalışmasını teşvik edecek birşeyler yaptırmayı hedeflemişler ama yine herzaman olduğu yüzlerine gözlerine bulaştırmışlar.
Performans ödevleri, proje ödevleri, aile ile birlikte öğrenelim ödevleri derken ev bir atölye. Bizler perişan, heryer uhu. Öğrenmeyelim aile ile , çocuk öğreniversin. Aile zaten biliyor. Ya da öğrenelim ama çocuk yapsın tüm bu ödevleri ben niye yapıyorum. Yapma dediğinizi duyar gibiyim ama na-mümkün. Çünkü öğretmenimiz her ödevi jilet gibi istiyor, anne elinden çıkmış gibi. Çocuk hatası barındırmayan proje ödevleri görmek istiyor. Durum böyle olunca da iş başa düşüyor kes-biç-yapıştır.
Birkaç kez kızıma yaptırıp gönderdim ama ara karneniz zayıf gelecek diye tehtit etti beni öğretmenimiz. Ba! ba! ba! karneyi bana verdiğini de itiraf etti sanki. Ama ben yine de azimliyim. Yarısını ben yapıyor isem yarısını da benim zillimaşa kızıma yaptırıyorum. Hem o öğreniyor, hem benim sıtkım daha az sıyrılmış oluyor.
Geçenlerde işten erken tüyüp bir alışveriş merkezinde gezintiye çıktım. Maksadım kendime ayıracak bir kaç saatlik bir zaman yaratmaktı. Bayram öncesi önce bindirilmiş sonra da indirilerek olağan fiyatına getirilmiş ve yüzde 70 indirim diye bize kakalanmaya çalışılan etiketlere bakar iken yanımda bir hatunun telefonla konuşmasına istemeen kulak misafiri oldum.
- Hımm , öğretmenin ne dedi bu işe?
- Gerekli malzemeleri aldın mı peki? Anlıyorum gelince konuşuruz ama ben yapmam kendin yapacaksın bu sefer..
Telefonu kapattı söylenmeye başladı.
-Performansına da...Projesine de...
Duyunca atladım bende hemen lapin gibi.
-Offff ,offf. Sormayın herkes aynı dertten muzdarip hanımefendi. Koskoca bir cumartesimi verdim ben o proje ödevlerinden bir tanesine.
Kadıncağız dert yanacak birini ararmış ki hemen içindeki sıkıntıyı kusuverdi beni şok eden sözleri ile:
- Performansına koyayım!! Proje ödevine de! Yapmayacağım kardeşim! Ben çalışan bir kadınım bütün gecemi kartonlar ile koklaşarak geçirmek istemiyorum. Yok planlarım arasında bu gece uhu ile teşvik-i mesai. Çocukların yapabileceği ödevler versinler ben alıcam sanki okuldan o diplomayı.
Ben tek kelime etmeden kadını dinliyorum ; " Şükür yarabbim benden beterleri varmış , kadın kayışı koparmış" diye düşünüyorum.
Eğitim sistemimizin çarpıklığı bir çalışan anneyi daha çarkında eritmiş diye hayıflanır iken kadın birden normale döndü;
- "Çok pardon size birşey danışacağım" diye tekrar başladı söze sanki benimle yeni konuşmaya başlıyormuş gibi.
- Şu üzerimdeki elbisenin üzerine bir hırka arıyorum. Sizce ne renk uygun olur?
Elbiseye uyabilecek bir iki alternatifi gösterdikten sonra yavaşça uzaklaştım kadının yanından, alışveriş merkezindeki kırtasiyeye uğrayıp akşamki ÖDEVİM! için karton ve yapıştırıcı almak üzere.
25 Kasım 2009 Çarşamba
ÖĞRETMENLER GÜNÜ VE GÜLNİHAL'İN MOR MENEKŞELERİ

Çok uzun yıllar önce öğretmenler gününün velilerin gövde gösterisine dönüşmediği zamanlarda kutlanan sevgi dolu öğretmenler günleri varmış.
O zamanlarda veliler öğretmene hangi takı setini alsak diye kara kara düşünmezlermiş Öğretmenler ise Ayşe niye bana hediye getirmedi diye dertlenmezmiş hiç. Bahçeden kopartılmış bir çiçek, minicik eller ile yazılmış şiirler öğretmenlere yeterli olur , Ahmet'in velisi Ali'nin velisinin öğretmene ne hediye getirdiği ile pek ilgilenmezmiş. Sınıfta para toplanıp da hediye alındığı zaman parası olmayıp da para veremeyenlerin de adı yazılırmış hediyenin üstüne.
Minik Gülnihal'in ailesinin maddi durumu pek iyi değilmiş o yıllarda. Annesi çiçek yetiştirmeye özellikle de menekşelere çok meraklıymış. Her öğretmenler gününde kızı okula eli boş gitmesin diye gözü gibi baktığı mor menekşelerden bir tanesini allar pullar öğretmene gönderirmiş hediye olarak. Gülnihal'in öğretmeni de oyalı yazmalara çok meraklı imiş. Öğretmenin bu merakını iyi bilen Gülnihal'in annesi mor menekşelerin yanına bir de oyalı yazma koyuverirmiş her seferinde.
Minik Gülnihal, oyalı yazmayı çok değerli bir hediye olarak görürken mor menekşeleri niye götürdüğüne bir anlam veremezmiş. Nasılsa öğretmeni çiçeğe bakamayacak ve bir iki hafta içinde çiçek ölecek diye düşünürmüş.
Gülnihal'in öğretmeni her öğrencisine aynı sevgi ve sıcaklığı gösterip hediyeleri bir bir içtenlikle kabul edermiş kutlanan her öğretmenler gününde.İlerleyen günlerde ise herkesin getirdiği hediyeleri kullanarak hediyeleri getiren öğrencilerini sevindirmeye çalışırmış. Gülnihal getirdiği yazmayı öğretmeninin boynunda her gördüğünde içi içine sığmaz çok sevinir, bir taraftan da mor menekşelerin akibetini düşünürmüş.
Minik Gülnihal 5 sene boyunca her öğretmenler gününde 1 oyalı yazma ve 1 mor menekşe götürmüş öğretmenine. Yıllar yılları kovalamış, Gülnihal ile İlhan Öğretmen bir alışveriş merkezinde karşılaşmışlar. Adresler, telefonlar alınmış; öğretmene ziyaret sözleri verilmiş.
Birgün verilen sözü tutma zamanının geldiğine karar vermiş Gülnihal. Elinde bir demet çiçek ile çalıvermiş öğretmeninin kapısını.
Yıllar öncesinin sevgisi ve sıcaklığı ile karşılamış İlhan Öğretmen eski öğrencisini.
Salona buyur etmiş. Salonun önündeki kocaman balkonda duran yüzlerce çiçek çekmiş Gülnihal'in dikkatini. Öğretmeninin mutfağa gitmesini fırsat bilerek çiçek bahçesini andıran balkona çıkmış Gülnihal.
Çeşit çeşit çiçeğe ev sahipliği yapan her saksının altında bir isim, bir tarih ve bir numara yazılı imiş.
Gülnihal Dermanlı / 1-C / 49 / 1989 - Gülnihal Dermanlı / 2-C / 49 / 1990 diye sıralı beş tane mor menekşeye ilişmiş gözü. Öğretmenim bu çiçekleri atar dediği çocukluk günleri gelmiş aklına, bir de şimdi kutlanan öğretmenler günleri...
Eski öğretmenlerimize sevgi ile...
17 Kasım 2009 Salı
İMDAT!!! BELEDİYENİN ELİ CEBİMDE!
İstanbul'da yaşayanlara acılı haber. Metrobüs ücretleri %33 zamlandı. 1 lira 50 kuruş olan metrobüsler artık 2 lira. Üstelik aktarma falan da işlemiyor metrobüslerde. Sanırım metrobüs lüks toplu taşıma aracı sınıfına giriyor !!!
İşine gelip giderken iki toplu taşıma aracı kullanan bir zavallı İstanbullu'nun kullandığı araçlardan biri eğer metrobüs ise ve şanslı olupta cumartesi günü çalışmıyor ise ayda 20 günden hesaplandığında yaklaşık 125,00 TL yol parası vermesi gerekiyor.
Herkesin işsiz kaldığı, kriz yüzünden zam yerine nasihat aldığı, ev sahiplerinin bile insafa gelip kiraları düşürdüğü bir ortamda İstanbul Büyükşehir Belediyesi hangi akla hizmet bu zamları yaptı anlamak güç. Aslında 4 sene daha yönetimde olacak olmanın rahatlığıyla yapılmış bu zamlar , insanlara siz aptalsınız demenin nezaketli bir yolu.
Aptalız biz evet, sonuna kadar da müstehak bize bu başımıza gelenler!!
İşine gelip giderken iki toplu taşıma aracı kullanan bir zavallı İstanbullu'nun kullandığı araçlardan biri eğer metrobüs ise ve şanslı olupta cumartesi günü çalışmıyor ise ayda 20 günden hesaplandığında yaklaşık 125,00 TL yol parası vermesi gerekiyor.
Herkesin işsiz kaldığı, kriz yüzünden zam yerine nasihat aldığı, ev sahiplerinin bile insafa gelip kiraları düşürdüğü bir ortamda İstanbul Büyükşehir Belediyesi hangi akla hizmet bu zamları yaptı anlamak güç. Aslında 4 sene daha yönetimde olacak olmanın rahatlığıyla yapılmış bu zamlar , insanlara siz aptalsınız demenin nezaketli bir yolu.
Aptalız biz evet, sonuna kadar da müstehak bize bu başımıza gelenler!!
10 Kasım 2009 Salı
10 KASIM
Milli Bayramları , anma günlerini , Atatürk ve geçmişimizle ilgili olan özel anları daha farklı mı kutlamalıyız diye düşünür oldum.
Okul yıllarıma gidiyorum Cumhuriyet Bayramı'ndan aklımda kalan yağmurlu bir havada mecburi okula gelişler ve o bitmek bilmeyen sıkıcı töreni izlemek zorunda olduğum. Ayakların üşür, ıslanır ama yine de o töreni izlersin. Törenden mi kaçtın ya dayak ya disiplin cezası.
23 Nisan ve 19 Mayıs ona keza. Girilen tuhaf kılıklar, velilere yapılan gösteriler, izleyen öğrenciler için ise bitse de gitsek dedirten bir tören programı.
Şansın var da gösteri ekibinde görevli isen velin için bir zevktir bu töreni seyretmek zaten bir tek de onlar keyif alır bu törenden.
10 Kasım.. 09.05 bir siren sesi. Sireni duyduğun yerde dur. Ama yanındaki arkadaşınla konuşmaya kaldığın yerden devam et. Sadece dur ve bekle. Çünkü herkes öyle yapıyor.
Bu mudur anmak? Bu mudur kutlamak? Bu mudur Atatürk'ü anlamak, yolundan gitmek, izini sürmek. Elin adamları milli bayramları yok iken bayramlar icad edip şölen havasında kutlar iken, dünyanın aklına uydurma bayramını kazımış iken benim atamın, dedemin, Atatürk'ümün kemikleri sızlamaz mı yattığı yerde?
Rahat uyu, izindeyiz...
Okul yıllarıma gidiyorum Cumhuriyet Bayramı'ndan aklımda kalan yağmurlu bir havada mecburi okula gelişler ve o bitmek bilmeyen sıkıcı töreni izlemek zorunda olduğum. Ayakların üşür, ıslanır ama yine de o töreni izlersin. Törenden mi kaçtın ya dayak ya disiplin cezası.
23 Nisan ve 19 Mayıs ona keza. Girilen tuhaf kılıklar, velilere yapılan gösteriler, izleyen öğrenciler için ise bitse de gitsek dedirten bir tören programı.
Şansın var da gösteri ekibinde görevli isen velin için bir zevktir bu töreni seyretmek zaten bir tek de onlar keyif alır bu törenden.
10 Kasım.. 09.05 bir siren sesi. Sireni duyduğun yerde dur. Ama yanındaki arkadaşınla konuşmaya kaldığın yerden devam et. Sadece dur ve bekle. Çünkü herkes öyle yapıyor.
Bu mudur anmak? Bu mudur kutlamak? Bu mudur Atatürk'ü anlamak, yolundan gitmek, izini sürmek. Elin adamları milli bayramları yok iken bayramlar icad edip şölen havasında kutlar iken, dünyanın aklına uydurma bayramını kazımış iken benim atamın, dedemin, Atatürk'ümün kemikleri sızlamaz mı yattığı yerde?
Rahat uyu, izindeyiz...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)