SABIR TAŞI

Türk Dil Kurumu'na çağrıda bulunuyorum. Annelik kelimesinin anlamına sabırtaşını da eklesinler. Hatta bu 2 kelime eşanlamlı kelimeler listesinde yer alsın bunda sonra. Çalışan ve çocuklarına annesi tarafından bakılan bir anne olarak olayın vehametinin farkında değilmişim meğer.

Evde iki adet canavar, iki adet saatli bomba varmış da ben anlamamışım. Canım anneciğimi akşamları eve geldiğimde pestili çıkmış vaziyette bulmamın elzem bir nedeni varmış anlaşılan.

Bu çocuklar bu enerjiyi nerden buluyor? Biz de çocukken böylemiydik? Öyle yaratıcılar ki anlatamam ..Koltuğun arka yastıkları kaydırak, çamaşır leğeni kaydırağın önündeki havuz oluveriyor bir anda. Çiçeklere su fısfısladığım alet duşa dönüşüyor hemen. Yerdeki kilim üstüne biri oturupta ucundan çekilmeye başlandığında alın size uçan halı. Müzik çalmak için oyuncağa ne gerek var.Bir tahta , bir metal ve bir plastik yemek kaşığı ile dünya müziklerini icraa etmeye başlıyorlar hemen. Legolar boşuboşuna alınmış, mandalları ucuca ekleyip değişik şeyler yapmak varken lego ile kim oynar. Masanın altı çadır, önü bahçe, süs çiçekleri bahçedeki sebzeler.
Ben çocuklar ninni ile uyur diye bilirdim benimkiler İzmir Marşı ile uyuyor.

İzlerken bir yandan gülüyorum, hoşuma gidiyor ama bazen de "imdatttt " derken yakalıyorum kendimi.

Acaba ben işte daha mı az yoruluyorum ????

MOLA BİTTİ, YAZMAYA DEVAM

Hayata verdiğim bu kısa molaya bir nokta koyuyorum ve yavaş yavaş geri dönmeye başlıyorum. İnsanoğlu herşeye alışır derler ya hakikaten doğruymuş. O kadar zor ve bir o kadar da acılı günler yaşadıktan sonra sağlığıma yavaş yavaş kavuşuyorum. Bu dönem içerisinde sürekli yatmak zorunda idim. Ne zormuş meğerse sürekli yatmak. Yatağımda yatar iken bir ömür yatmak zorunda olanları düşündüm. Hapşırdığımda acıyan dikişlerim açık kalp ameliyatı olan insanları getirdi hep aklıma. Yemek yiyemez, su içemez durumda iken bir lokmacık ekmek yiyebilmenin , onu hazmedebilmenin değerinin hiç birşeye değişilmeyecegini anladım bir kez daha. Tuvalete gidebilmenin, ayağa kalkıp bir adım atabilmenin, hatta yatakta yüzükoyun yatabilmenin çok derin anlamları var artık benim için. Koltukta ağrısız sızısız oturup bir fincan kahve
içebiliyorsanız gerisi boşmuş anladım ki. Meğer gün içinde yaptığımız ve önemini farketmedğimiz ne kadar çok şey varmış.

Artık döndüm. Umarım herkes bıraktığım yerdedir.Umarım herkes mutlu, huzurlu ve sağlıklıdır..

BİRAZ MOLA

Hayata, telaşa, işe , güce biraz ara verme zamanı. Soluklanmalı, dinlenmeli, yepyeni ben olarak geri dönmeliyim.

Tam yenilenme vakti şimdi. Yeni bir mevsim, yepyeni ve daha sağlıklı bir ben.

Nicedir ihmal ettiğim sağlığımla ilgilenmem gerek. Allahın bize emanet verdiği bu vücudu ne kadar hor kullanıyoruz insan sağlığını kaybedince bunu daha iyi anlıyor.

Yeniden sağlığa kavuşma döneminin ( nekahat dönemi deniliyordu galiba) de keyfini çıkaracağım kendimce. Bol bol kitap okuyup, bol bol film seyredeceğim. Bedenim iyileşirken , ruhuma da iyi gelecek birşeyler yapacağım. Yatmaktan sıkılmak yerine yattığım yerden defterime yazacağım bu kez dönünce sizlerle paylaşmak üzere. Örgü örerim belki, kızlarıma bezden bebek dikerim oturduğum yerde. Geçer gider vakit..

Bir süre yediklerime dikkat etmem gerekecek ya şimdiden bunun endişesi sardı beni. Benim gibi yemek delisi bir insanın yemekle sınırlanması bir felaket. Bu akşam 21.00'den sonra birşey yememem gerekiyormuş öyle dedi doktor. Aklıma geldikçe acıkıyorum desem hiç abartmamış olurum. Birde hastanede kalma süresi var tabii. Şimdiden itilaf halindeyiz doktorumla. Ben bir gün sonra çıkacağım diye diretsem de o üç günden önce çıkarmam diyor. Bakalım bu savaşı kim kazanacak.

Bir süre yokum buralarda. Dönünce herkesi bıraktığım yerde , bıraktığımdan daha çok mutlu ve umutlu bulmak dileği ile..

ZAMANSIZ

Uyumuşsunuzdur bu saatte çoktan.Küçüçük başlarınız pamuk yastıkta, minik elleriniz başınızın altında, deniz gözleriniz yumuk kimbilir hangi yemyeşil bahçede , hangi rengarenk topun peşinden koşuyorsunuz. Birbirinizi gıdıklıyor, kıskanıyorsunuz belki de. En az elli cümle yazdım sizi anlatan ve tam elli kere sildim. İnsan çok sevdiğini anlatamıyormuş, hiç bir kelimeyi yakıştıramıyormuş sevdiceğine meğer.
Kitlendi beynim. Sözcükler akmıyor aklımdan ,klavyedeki parmaklarıma.

Hiç korkmazdım ölümden.Taa eskiden, anne olmadan önce. Anne olmak korkmak demekmiş aslında . Seni şimdi anlıyorum Anne! Ölmekten korkmakmış anne olmak, kaybetmekten korkmanın ne demek olduğunu öğrenme zamanıymış. Er meydanıymış annelik. Korka korka korkmamayı öğretmekmiş. Gelecek endişesinin en dibiymiş, bazen en yakınındakinden şüphe etmekmiş. Çocuklarının sağlığı için dua ederken, Allahım zamansız alma beni, ben gidersem ne yapar onlar diye yaradana sitemmiş annelik.

Allahım zamansız alma beni. Bilirim ki en doğrusunu bilir, en hayırlısını verirsin. Yazgına karşı çıkmak değil niyetim. İki küçük meleği ayakta durana kadar tutabilmenin peşindeyim.

Allahım zamansız alma beni. Daha kirletecekleri çok koltuk, kıracakları çok bardak var. Hepsini görmeliyim, tek tek ellerime temizlemeliyim. Temizlerken canları sağolsun demeliyim. Daha makyaj malzemelerimizi paylaşacağız, ana kız sokaklarda dolaşacağız. Köpüklü bir Türk Kahvesi içeceğim ellerinden. Yemek yapmayı öğreteceğim, sevgiyi , kadın olmanın güzelliğini anlatacağım. Erkekleri çekiştireceğiz birlikte. Küseceğim , anne olunca anlarsınız diyeceğim. Bir öpücüklerine kanacak anne yüreğim.
Daha çook gezinmeli elim ipek saçlarında, gece tutacak çok ateş nöbetim var daha. Yapmadığım bir sürü yemek, söylemediğim bir dolu şarkı, okunacak masallar bekliyor sırada. Daha bölmeyi öğretmedim, ilk sınav notunu göremedim abla meleğin. Ufaklığın daha saçları uzamadı, aldığım tokalar çekmece bekliyor. Yeni yeni cümle kuruyor, bir şiirini bile dinleyemedim. Birkaç sene sonra anaokuluna başlayacak, ilk gösterisi olacak.

Allahım zamansız alma beni. Ben anneyim..

KELİMELERİN BİTTİĞİ YER

Ruhum huysuz bugün. Kelimelerin tıkandığı , kafanın karıştığı, doğru ile yanlışın birbirine girdiği, haksız yere yargılamamak için empati yapmaya çalışıp da yapamadığın bir yer var ise tam da oradayım işte.

İki kızım var. Dünden beri düşünüyorum. Bir çöp konteynırında kafası kesilmiş olarak ölü bulunsa içlerinden biri bu acı bana neler yaptırır diye?

Böyle bir durumda insan nasıl uyur? Önündeki bir kase çorbadan bir kaşık alabilir mi? Hergün sokakta gördüğü konteynırlar onun mezarı olur mu? Kendi boynuna dokunup dokunup o acıyı kendinde hissedip hergün kafası bedeninden ayrılır mı? İnsan günde bin kere ölür mü? Evlat acısını hissetmeden bir an bile olsa bir nefes alabilir mi?
Mantıklı bir cümle kurması beklenebilir mi?

Bu acı adamı öldürmez belki ama süründürür. Ölmekten beter yapar. Ölmeyi ister ama davan uğruna yaşamak zorunda olduğunu haykırır kendine bin kere ölürsün günde. Gözünden yaş akmaz, ağzından söz çıkmaz olur belki de..Bu acı adamı delirtir, ne yaptığını ne söylediğini bilmez hale getirir. Ama bir gerçek daha var ki aynı zamanda bu acı adamı dimdik yapar. Kininden , öfkenden güçlendikçe güçlenirsin. Davanın peşinden sürüklenirken kimseye , kimsenin beş kuruş parasına tamah etmezsin. Dünyaları verseler de helal etmezsin..